บทกวีและฅนข้างถนน

 

 

 

หลุดขอบ..ที่ข้าพเจ้าอยากจะสื่อความหมายในบทกวีมิใช่เพียงเนื้อหา

แต่นั้นอาจหมายถึงรูปร่างเค้าโครงของบทกวีด้วย

 

 หลุดขอบ

 

ไฟสาดแสงส่องทางลงตรงกลางท้องถนน

เหล่าผู้ฅนต่างพากันไปที่ไหน

หนุ่มพาสาวแม่พาลูกจูงกันไป

แว่วเสียงตะโกนตอบมาแต่ไกล..จะเดินไปกับมวลชน

 

มวลชนคือมวลพลังที่ยิ่งใหญ่

เหตุอันใดจึงบากหน้ากันไปหรือ

ด้วยภาระและหน้าที่ประชาคือ

ต่างยึดถือ..ยึดมั่นในประชาธิปไตยใช่ระบอบเผด็จการ

 

มาวันนี้มาที่นี่มาเพื่อจะ

ปลดภาระหนี้สินของปัญหา

รัฐบาลเฮงซวยชุดนี้ได้กระทำมา

ให้ชาวประชาพาเดือนร้อนกันถ้วนหน้าทุกครัวเรือน

 

เสียงเพลงบรรเลงแว่วมาแต่ไกล

ปลุกหัวใจของมวลชนให้ฮึกเหิม

ล้มแล้วลุกลุกขึ้นสู้เหมือนอย่างเดิม

กำลังใจเติมเพิ่มเพื่อนสู่เพื่อนยืนเคียงข้างกันตลอดไป

 

มวลชนบอกมาว่า..ข้า..จะยืนหยัด

จะยืนชัดพวกขี้โกงเหล่ากังฉิน

จะกู่ร้องเรียกหาชาวประชาให้ได้ยิน

เหล่านกพิราบขาวจะโบยบินเต็มห้องท้องนภา

 

กระสุนปืนอาจทิ่มแทงทะลุหัวใจข้า

ตามใบหน้าข้าอาจเต็มด้วยรอยแผล

ถึงอย่างไรก็ตามเกอะข้าไม่แคร์

ไม่ยอมแพ้แม้เป็นผีเขลาเฝ้าอุดมการณ์

 

ตายเพียงหนึ่งอาจเกิดขึ้นอีกเป็นร้อย

ใบไม้น้อยยังร่วงลงแล้วเกิดใหม่

เป็นตัวตายตัวแทนข้าก็พอใจ

กลัวไปใยฅนอัปปรีย์ผีการเมือง

 

มาเถออะมามวลประชาข้าขอร้อง

มาตีฆ้องร้องเป่ามันให้เอือมระอา

เอาประชาธิปไตยของข้านั้นคืนมา

เอาความบ้าเผด็จการณ์ของมึงนั้นคืนไป

 ฯลฯ

 

จขบ.อัพเอนทรีนี้ใกล้คุกเข้าไปทุกทีแล้ว ..ฐานปลุกระดมมวลชน

อนึ่งข้าเจ้าอยากออกความคิดเห็นว่า"ที่วัยรุ่นหรือใครก็ตามเขียนภาษาไทย

ที่ผิดเพี้ยนไปข้าพเจ้าไม่เคยมองว่าเป็นภาษาวิบัติ..ใจฅนเราต่างหากที่วิบัติ

ภาษาหรือคำทุกคำยอมมีคุณค่าและความหมายอยู่ในตัวมันเองเสมอ"